Verlof | persoonlijk verhaal

Verlof | persoonlijk verhaal
Zo vertel je dat je in verwachting bent, even later heb je een prachtige 20 weken echo en nog even later heb je zomaar de 37 weken aan getikt. Wat ben ik dankbaar dat mijn lichaam wederom zo’n prachtige zwangerschap a terme heeft volbracht. Dankbaar dat de kleine man zo goed groeit en ik aan deze (laatste) zwangerschap zoveel prachtige herinneringen heb gemaakt.

metverlof-1

De afgelopen maanden had ik zoveel blogjes in mijn hoofd maar geen energie om ook daadwerkelijk te gaan schrijven (Misschien komt er nog wat online). Het fotograferen ging prima echter de uurtjes achter de computer werden steeds pittiger. Mijn rug/bekken lieten duidelijk merken dat ze het niet fijn vond om lang achter de computer te zitten. Hierdoor heb ik me vooral moeten focussen op de reportages en kwamen alle extra zaken even on hold te staan. Best frustrerend als je graag wilt maar we hebben zoveel mogelijk geprobeerd om naar mijn lichaam te luisteren. (al denkt mijn fysio daar iets anders over, of niet Mirjam :P)

Inmiddels zijn we de 37 weken gepasseerd en wordt dit mannetje a terme geboren. 37 weken is in je hoofd toch echt zo’n magische grens omdat je weet dat je vanaf dat moment ‘mag’ bevallen. En hoewel ik nog altijd in mijn hoofd heb dat ik overtijd ga lopen begin ik heel voorzichtig wat ongeduldig te worden. Maar vooral onwijs nieuwsgierig! De controles zijn tot dusver allemaal prima en zonder complicaties zal ik onder begeleiding van mijn eigen verloskundige bevallen in het UMCG. Ik hoop dat ik tijdens het opvangen van de weeën wat ontspanning mag vinden in het bevalbad.

Wat is zo’n derde zwangerschap toch anders dan mijn eerdere zwangerschappen. Doordat je er al een kindje hebt rondlopen gaan de weken zoveel sneller, kom je minder toe aan de momenten voor jezelf en beleef je de dingen zo anders dan bij een eerste keer. Bij de verschillende zwangerschapskwaaltjes denk je ‘Ohhh ja zo vervelend was dat’. Wanneer iemand me nu vraagt hoever ik ben moet ik eerst nadenken. En qua aankopen sta je er zo anders in. Verschillende dingen die overbodig zijn, bepaalde voorkeuren die je hebt qua kleding (een shirtje en broekje vind ik toch het makkelijkst) en dingen die je destijds niet hebt gekocht maar je nu toch wel heel praktisch lijken.

Inmiddels heb ik de fotoreportages afgerond. Morgen komt er nog 1 newbornbabytje naar de studio maar mijn lieve collega Annemiek van FotogrAafke zal de meeste inspanning leveren. Zo lief dat ze naar de studio komt voor deze sessie. In de mailbox druppelen nog wat nabestellingen binnen en ik probeer deze in een rustig tempo nog wat af te ronden en men te verblijden met de prachtige herinneringen die zijn gemaakt de afgelopen maanden. Al kan ik nu natuurlijk niets meer garanderen qua levertijd 😉

Ik merk dat het steeds fijner is om lekker thuis wat te rommelen. Of beter gezegd heb ik niet zoveel energie meer om allerlei dingen te ondernemen. Thuis ben ik lekker een beetje creatief bezig. Voornamelijk achter de naaimachine en het is zo leuk dat de babykamer nu echt 1 stijl/kleur heeft en dit overal terug komt. Vooral leuk omdat ik de dingen zelf heb gemaakt met wafelkatoen en badstof. Onderstaand een snelle collage met een kijkje in de babykamer.

We zijn heel benieuwd wanneer we ons mannetje mogen verwelkomen.
(maar eerst moet Danny nog even naar de kapper :P)

2016-09-21_0001

Leave a comment